روزهایی که کارهایم را می‌نویسم، روزهای بهتری‌اند. زیر تاریخ هر روز، چند یادداشت کوچک می‌نویسم؛ کتابی که باید بخوانم، دوستی که باید ببینم، گلدانی که آب می‌خواهد، تماسی که نباید عقب بیفتد. چیزهای ساده‌ای که اگر ننویسم، معمولاً جایشان را به یک «بعداً» می‌دهند.

روزهای بهتری‌اند، نه به این دلیل که کارها کمتر می‌شوند، فقط احساس می‌کنم چیزی از دستم در نمی‌رود. عجیب است، «بعداً» کلمه‌ی کوچکی‌ست، اما گاهی یک روز کامل را با خودش می‌برد. کتاب نخوانده می‌ماند، دیدار عقب می‌افتد و روز، بی‌آنکه سهمی از آن برده باشم، تمام می‌شود.

می‌نویسم؛ نه چون خیال می‌کنم می‌شود جلوی فراموشی را گرفت، بلکه چون نمی‌خواهم زندگی را لابه‌لای همین «بعداً»ها از دست بدهم. شاید هیچ‌وقت نتوانم جلوی فراموشی را بگیرم، اما هنوز هم هر روز، کوچک‌ترین کارها را می‌نویسم، تا یادم بماند بعضی «بعداً»ها، هیچوقت از راه نمی‌رسند.

نادیا نادری

برای خواندن مقالات بیش‌تر از این نویسنده ضربه بزنید.